In Het MotorRijwiel nr. 160 publiceerden wij ons achtste grote HMR Dossier: over de driecilinder tweetakten van Kawasaki, gebouwd tussen 1969 en 1980. Voor dit omvangrijke Dossier vroegen wij lezers die zo’n motor hebben of hebben gehad, hun ervaringen aan ons mee te delen. De reacties die daarop kwamen, hebben we hieronder nog eens bij elkaar gebracht, met de foto’s die de inzenders bijsloten.


Reacties

Joost Lievense

MACHtig wat krachtig. In z'n drie nog op het achterwiel, met een zaagblad als kettingwiel. De wegligging was belabberd en er is veel gezwabberd. De bruinrode kleur gaf de 400 wel grandeur. Bijgaand een foto uit 1983 van de Kawasaki 400 met mijn zoontje op de buddy.


Warning: mysqli_fetch_array() expects parameter 1 to be mysqli_result, boolean given in /home/motorhmr/domains/motorrijwiel.nu/public_html/dossier.php on line 77


Roel Vrieze

Ik kocht mijn kawasaki 350 cc S2 in 1976 bij Piet van Dijk. De motor zag er zeer goed uit, was van bouwjaar 1971 en met weinig kilometers. Toen ik er mee op reis ging: wat een bruut overschakelen van 4 naar 5 met een wheelie van heb ik jou daar. Hij liep ook flink hard en trilde bij het leven, je had geen verkering nodig. Na diverse tanks leeg te hebben gereden kreeg ik panne. De motor opgehaald en bekeken bij Piet van Dijk. De oorzaak van de uitval was dat de moertjes van de contactpunten waren los getrild. De cilinders hebben we ook een keer gelicht en toen bleek dat deze machine zoveel pk’s had door de Vink tuning. Het bleek later dat mijn S2 een oude circuitmotor was geweest.



Peter Kr├╝ger

Sinds 1982 ben ik in het bezit van een 1973 Kawasaki 750 H2A, gekocht toen ik 22 jaar was, ben nu bijna 59 en heb de motor nog steeds in mijn bezit! Ik heb er van alles mee beleefd, met als treurig dieptepunt een vastloper midden op de Afsluitdijk, ergens rond het jaar 2000.... Anyway, de Kawa is nooit gerestaureerd, (behalve de motor na de vastloper, krukas gereviseerd, drie nieuwe overmaat zuigers, versnellingsbak gereviseerd, etc.), is als klassieker verzekerd en getaxeerd, de taxateur roemt iedere drie jaar de zg. "patina" van deze "Widdowmaker"...... Sinds vorig jaar heb ik de originele uitlaten vervangen door drie, in Japan gekochte, verchroomde expansiepijpen, lichter in gewicht en fantastisch geluid...!!



Jaap Slob

Na de Samurai en de Avenger werd voor mij een blauwe H1A de logische opvolger. Iedere 14 dagen bracht hij mij vanwege de dienstplicht naar een luchtmacht basis diep in Duitsland (400 km). Grondspeling was matig en de uitlaten wilden graag scheuren bij de achterste ophangpunten. Je kon lekker in toeren doorhalen zodat ik toch aan kon pikken bij de weliswaar snellere 750 H2 van m’n maatje Nol (Bikker). Als de achterband glad was kwam hij ook wel eens in de speed wobble. Dan draaide je de mechanische stuurdemper gewoon wat strakker. Op een gegeven moment toch overgestapt naar een groene 750 H2B mach 4. Ook daar lange ritten mee gemaakt (Elefanten treffen en enige internationale GP’s bezocht). Wel een framebreuk (rechtse framebuis onder balhoofd) moeten repareren. Ook defecte versnellingsbak as plus naaldlager moeten vervangen. De koppeling van dunnere stalen 500 platen voorzien zodat je er een extra gevoerde plaat bij kon zetten. Hiermee was het af en toe slippen van de koppeling ook verleden tijd.



Mark Segeren

Toen ik 20 jaar oud was (ben inmiddels 57) vond ik het tijd voor een nieuwe motor en mijn oog viel op een Kawasaki 750 H2. Een fantastisch ding; een van de mooiste motoren in die tijd, snel, met een enorme acceleratie en een mooi geluid. Ne verloop van tijd kwamen er expansieuitlaten en open carburateurs op en werden de poorten in de cilinders bijgewerkt wat resulteerden in nog meer vermogen. Levensgevaarlijk daar de remmen en de wegligging dit eigenlijk niet aankon. Hij ging in zijn 3e versnelling nog op zijn achterwiel. Fantastisch! Een niet inbelangrijk minpunt was dat het verbruik van een 1 op 10 richting 1 op 6 ging en met een 16 liter tank kom je dan niet heel ver... Een engeltje op mijn schouder heeft er voor gezorgd dat ik nog in leven ben. Jaren geleden vond ik er weer en en heb deze aangeschaft en opgeknapt. Het blijft een geweldige motor. Niet meer te vergelijken met moderne motoren maar daarom niet minder leuk. Maar nog altijd leuk voor een rondje rond de kerk hoewel de buurt niet altijd even blij is met de herrie en de blauwe rook.



Frans Makker

Ca. 12 jaar oud, zal ik zijn geweest. Toen kwam mijn neef zijn nieuwe motor laten zien en zijn nieuwe vriendin voorstellen. Beide waren prachtig. Vanaf dat moment werden mijn sluimerende gedachten omgezet naar een “plan”. Op mijn 18-de verjaardag stond er een spiksplinter nieuwe Kawasaki 750 cc 3-cilinder 2-takt op mij te wachten. Volledig betaald inclusief één jaar All-risk verzekering plus wegenbelasting. Geheel bij elkaar gespaard met bijbaantjes. ’s Avonds, in het weekend en in de schoolvakanties. Een droom werd werkelijkheid. Ruim 2 jaar later stortte die droom in. Mijn supersnelle 2-takt motor liep vast op de snelweg. Te laat ontkoppelde ik, waardoor ik de macht over het stuur verloor en in de berm belande. Gelukkig waren er geen andere personen bij betrokken, maar zowel mijn motor als ik zelf hadden “veel schade opgelopen”. De Kawasaki was Total loss en ik zelf zo goed als. Mijn linkerarm moest worden geamputeerd, net onder de oksel en mijn linker been was op vele plaatsen gebroken.
Tegen het einde van de 1,5 jaar durende periode van revalidatie mocht ik opnieuw afrijden om mijn autorijbewijs terug te krijgen. Dat mijn motorrijbewijs toen definitief ongeldig werd verklaard, was onvermijdelijk, deed pijn, maar leek mij ook logisch. Verstandelijk JA, maar gevoelsmatig : NEE. Jarenlang heeft het pijn gedaan, wanneer ik motoren zag rijden. Tot ik in 2002, in een opstandige bui, ben gaan rondbellen, om te informeren of er toch mogelijkheden voor mij waren, om weer te gaan motorrijden. Na tientallen telefoontjes met allerlei instanties als rijscholen, motorzaken, CBR en RDW kwam ik terecht in Assen bij de MMvG. Rob Janssen vertelde mij dat er veel mogelijk is, maar dat dit beoordeeld wordt tijdens een intake gesprek. De eerste mogelijkheid daarvoor was over 6 weken. Wat kunnen 6 weken lang duren. Gelukkig kwamen de mensen van de MMvG met een positief advies.
Nadat ik ’s morgens was “goed gekeurd”, heeft Wilfred Mijnheer van Stel Orthopedie in Vries (net boven Assen) ’s middags een gipsafdruk van mijn geamputeerde linker schouder gemaakt en de afmetingen van mijn rechter arm opgemeten, om een prothese te kunnen maken. Toen die prothese enkele weken later klaar was, konden er rijlessen worden gevolgd bij Koops Verkeerseducatie in Assen. Lambert en Theo Koops verzorgen “normale” rijlessen maar ook lessen, waarbij de auto of motor kan worden aangepast voor mensen met een beperking. In mijn geval diende de prothese om “met beide handen” het stuur vast te houden, waardoor een solide zit wordt gecreëerd. De koppelingshandel en schakelaars werden van links naar rechts omgebouwd. Daardoor kon ik alle handelingen uitvoeren met slechts één hand. Dat was eerst wel even wennen, maar werd al snel heel gewoon. Na een aantal lessen (dagdelen van ca. 3 uur) had ik voldoende controle over de motor zodat ik mocht afrijden. Sander Bison, aanpassingsdeskundige van het CBR Assen, feliciteerde mij met het “terughalen” van mijn motorrijbewijs. In de periode dat ik bezig was mijn rijbewijs terug te krijgen, had ik opnieuw een motor gekocht, een Kawasaki ZZR 600, die Rob Janssen van ATA (tegenwoordig Lukens Tuning Service) ombouwde naar “eenhandig rechts bediening”. Dus toen ik mijn rose papiertje op het gemeentehuis kon ophalen, stond ook mijn motor klaar, om na 28 jaar weer zelfstandig motor te rijden.
Het hele traject had zich in het “diepste geheim” afgespeeld. Alleen mijn gezin wist er van. Om reacties te vermijden als : “waar begin je aan”, “heb je nu nog niets geleerd”, “moet je die andere arm ook kwijtraken”. Toen ik mijn motorrijbewijs had en mijn aangepaste motor thuis stond, hebben wij onze familie en vrienden uitgenodigd voor “een belangrijke mededeling”.
De reacties waren meest positief. Inmiddels rij ik al weer 10 jaar motor. Sinds 2009 een gifgroene Kawasaki ZX10R en onlangs heb ik een geheel gereviseerde Kawasaki H2 Mach IV uit 1972 kunnen kopen. Exact dezelfde als ik in 1972 nieuw heb gekocht en waar in mijn ongeluk mee heb gehad. Beide zijn aangepast.
Ik ben de initiatiefnemers van de MMvG, Rob Janssen van Allround Technical Assist, Sander Bison van het CBR, (inmiddels helaas overleden), als ook Wilfred Mijnheer van Stel Orthopedie in Vries en Theo Koops van Koops Verkeerseducatie in Assen enorm dankbaar voor alles wat ze voor mij (en inmiddels voor velen met mij) hebben gedaan.
Door hun samenwerking hebben ze mijn leven enorm verrijkt.



Hans Swart

We zaten bij Bruinsma in Amsterdam aan de koffiebar, toen een bekende motorcoureur met zijn vader binnen kwam. Ze bestelden ongezien de Kawa 500 om mee te gaan racen. Nadat het model bekend was hebben wij ook de Kawa 500 besteld. Het werd een donkergrijze kleur.
We kochten de motor omdat deze voor die tijd zeer snel was. Alleen was de wegligging niet zo goed. Wij zijn met deze motor op vakantie gegaan naar eiland Man,en hebben hiermee mooie toertochten gemaakt. Met de Kawa heb ik nog aan sprintwedstijden meegedaan, mijn snelste tijd was 13.38 sec. De Kawa had af en toe de neiging om vast te lopen, toen zijn de naalden allemaal hetzelfde gepolijst. Dat had goed geholpen, alleen de motor liep 1 op 7,5 met als nadeel dat hij pittig rookte en dus kwam er altijd een beste walm uit de uitlaat. In 1974 kwam er een groot probleem, de Kawa stond geparkeerd  toen een auto hem aantikte. Door de val was de schakelas krom geworden, dus moest het blok open, daarna vond ik hem niet meer lekker rijden. De Kawa hebben we ingeruild voor de Honda 750.



Luuk Schermers

Ik heb een Kawasaki S3 350 cc 1972 en een Kawasaki H2 750 cc 1972 gehad. Ik ben opgegroeid in Amsterdam. Vanaf mijn 13e begon ik interesse te krijgen in motoren. Iedere zaterdag fietste ik langs Motorzaak Bruinsma aan de Stadhouderskade. Ik was helemaal weg van de tweetakt motoren. Helemaal toen de 3 cilinder 500 cc kwam. Toen ik begin 1972 18 werd heb ik een Kawasaki 350 S3  gekocht. En een proefrijbewijs aangevraagd. Het was even wennen zo van m’n Tomos op een motor. Het rijbewijs was snel gehaald. Ik heb heel wat tochten gemaakt. In 1972 kon je nog zo hard rijden als je wilt . Door mijn lage gewicht in die tijd heb ik de tandwielen laten aanpassen voor meer topsnelheid. Het was een heerlijke machine , alleen de middelste cilinder hield het wel eens voorgezien. Ik had altijd een bougiesleutel en een klein staalborsteltje in mijn binnen zak van mijn pak. Eind 1972 heb ik de 350 ingeruild voor een Kawasaki H2 750 cc. Gekocht bij motorhandel De Graaf in Amsterdam. Dit was echt een beest. Als je snel optrok moest je er erg in hebben , dat hij niet teveel in de ketting klom. Het hoge stuur heb ik vervangen door een racestuur. Vooral het bochten werk vond ik heerlijk. Ik had in die tijd geen vergelijking met andere motoren , omdat ik perse een Kawasaki wilde Het enige min punt van deze motor was z’n verbruik. Lag misschien ook wel aan m’n rijstijl.



Jan Verheijden

Als tweetakt liefhebber begint het natuurlijk te knetteren als jullie naar ervaringen vragen. Een driecilinder met aanhanger is niet genoeg om de op schrift gestelde ervaringen jullie kant op te krijgen. Daarbij laat ik maar in het midden of een dergelijke combinatie überhaupt een goed idee is. Laat ik me daarom maar beperken tot een bijzondere en uiteindelijk leerzame ervaring, waar mogelijk anderen ook nog eens aan kunnen denken bij een vergelijkbaar probleem. De veroorzaker van dit verhaal is de door mij in het jaar 2000, gerestaureerde S1, 250 cc van het bouwjaar 1974. Het motortje was ook gereviseerd en liep als de brandweer. Tijdens tweetaktdagen is er zelfs nog op Assen, fors mee rondgescheurd. Ik mag dan ook wel uitgaan van een betrouwbare motorloop. Echter.. op weg naar een bijeenkomst van de inmiddels helaas vastgelopen Kawasaki driecilinderclub, begon de driecilinder kunstjes te vertonen. Het motortje trok niet meer, liep nog maar op twee cilinders. Dan start, na het vinden van de zwijgende cilinder, het bekende ritueel. Brandstof, bougie, kabels, puntjes of condensator.  Alles bleek oké. Rijden dan maar, misschien gaat het vanzelf over.  Natuurlijk ging het niet vanzelf over, anders stuur ik dit verhaal niet in. De kickstarter deed wonderen en alle cilinders rookten weer gezellig mee. Helaas na 3 kilometer weer onnatuurlijk sputteren. Richtingaanwijzer uit en de berm in om het ritueel te herhalen. Heeee  dat is mooi, plotseling begint de zwijgende cilinder weer volop mee te doen.  richtingaanwijzer uit weg cilinder. Al snel begon ik van alles te proberen. Claxon in driecilinder, claxon uit tweecilinder. Remlicht aan driecilinder, remlicht uit je raadt het al... De terugrit verliep voorspoedig met deze ietwat opvallende rijstijl.  Thuisgekomen natuurlijk de cilinder eraf en alles vervangen wat ik kon vervangen. En weer bracht de kickstarter alle drie de zuigertjes vlotjes in beweging. 3 km verder.... hetzelfde verschijnsel. Alleen bleek het nu een andere cilinder te zijn die zonder vonk alleen nog maar natte benzine met wat olie uitbraakte. Ik zal jullie de zoektocht besparen en maar meteen de oplossing van deze puzzel openbaren.  De accu bleek redelijk goed. Voor de driecilinders is dat niet genoeg. Onder belasting en met een wat zwakkere accu valt er een cilinder uit. Het leuke is dat je nooit weet welke. Driecilinders gaan dan over op twee takten. En ... dat kan heeeel veel oorzaken hebben. Op de foto´s de motor zoals gekocht en demontage met behulp van dochters en neefje... Ding moest toch uit elkaar... dat is ze grotendeels gelukt. En uiteraard het eindresultaat.



Bertus Dijken

Wat een mooie tijd, toen alles kon. Wij waren toen dealer van Kawasaki in Lemmer op de Korte Streek14 als fa H Dijken. We hadden toen de eerste 250 Samurai en 350 tweecilinder met de roterende inlaat. De heer W Brouwer was toen de vertegenwoordiger voor de fa Bruinsma. Toen kwamen de 250, 350 en 500 H1 driecilinders. Ze waren snel, maar er ging nog wel eens wat stuk; een gat in de zuiger was heel normaal. Wij hadden toen veel contact met Chris Groeneweg. Later werd er van alles binnen gebracht, o.a. Honda CB 250, 350, de eerste 750 met 4 gaskabels. Later kwam ene heer De Jeu met Ducati tweecilinder, de GT voor de firma Motim, Suzuki kwam ook voorbij met T20 en T500. Toen kwam het mooiste: de Z1 Kawasaki. Wat een motor was dat, die gingen niet kapot!  Wij hadden toen ook en af buitenboordmotoren, o.a. Mercury, Tomos en Yamaha, maar op gegeven moment werd het te veel. Later heb ik alles verkocht er ben verder gegaan met fietsen en brommers. Ik ben inmiddels 80 jaar maar ik kijk terug op een fijne periode van toen het allemaal kon.



Guido Eckes

Het driecilinder verhaal begon in voorjaar 1981 met de aanschaf van een ’73 S1. Mijn broer Fabian wilde ook motorrijden. Daar hij student was had hij minder geld tot zijn beschikking. De voorkeur was een tweetakt, goedkoop en makkelijk sleutelen. Een mooi verlengstuk van de brommerperiode. Het werd een Kawasaki 250 S1-A driecilinder, die te koop stond in het blad  ‘MOTOR’. Enkeltje (gokje wagen) met de NS naar Rotterdam en terug rijdend, in de regen op twee-drie cilinders. Zelf reed ik op een Honda 500F. Met vergelijkende testen bleek Kawasaki de winnaar, ook met geluid! Daar de Honda voor hetzelfde bedrag verkocht kon worden, keek ik uit naar een andere. Het merk en type stond vast! Een Kawa tweetakt maar een zwaardere! In hetzelfde weekend kwam ik in Scharwoude, voor een te koop staande 750H2-A. Bijna nieuw, 14000 km, en met bullets (expansies). Na de proefrit, met alleen maar wheelies, wist ik het. Deze moest ik hebben! Niks af kunnen dingen, maar wel een tweede schijfrem en standaard uitlaten rijker, gingen we naar huis! (Die werden ’s avonds nagebracht!) Deze motor werd mijn woon-werk fiets, zo heb ik een aantal jaren 10-15000 km p/j gereden. Altijd bekijks, wie rijdt er nog op een tweetakt? Het geluid, de machtige acceleratie, en topsnelheid! Een vergelijkbare viertakt uit die tijd werd er altijd ‘uit’ gereden.
Volgas met mijn broer achterop vanuit Francorchamps, 1:7… Een kruissnelheid van 160 was gewoon. Pas op een driecilindertreffen leerde ik dat je ook rustig kan rijden met zo’n ding!! Zo heb ik vele plezierige ritjes gehad met deze motor.  De kms werden niet alleen in Nederland verreden. In clubverband zijn we meerdere keren naar Duitsland, Engeland en België geweest. Of gewoon op vakantie. Jaren later toen deze motor niet meer dagelijks werd ingezet, zijn we nog met drie Kawa tweetakten door Frankrijk naar Corsica geweest. Hier werd onderweg de 100.000 gepasseerd. Al die km zijn niet zonder problemen geweest, al zijn het niet de problemen die je zou verwachten! Heb tot tweemaal toe mazzel gehad, met een loslopend voortandwiel. Borgplaatje meedraaiend door braam op voortandwiel moer. (Oplossing een van de vrienden naar huis laten rijden voor nieuwe borging, moer en gereedschap.)  Eenmaal in de eigen woonplaats een zwarte streep getrokken bij overschakelen van tweede naar derde versnelling, oorzaak gebroken schakelwals!!, gietgal! Ketting gebroken, was versleten…. Geen schade. Tevens heb ik door trillingen wel eens wat verloren, en moeten lassen. O ja, ik heb met deze motor een aantal boetes gescoord….
Onderhoud volstaat met regelmatig controleren van ontsteking, carburateurs(gelijkstellen) en ontkolen. Inmiddels zitten er tweede overmaat Wiseco zuigers in. (Krappere speling ten opzichte van wat Kawasaki opgeeft.) Tweemaal is de krukas gereviseerd. De koppelingskorf en platen zijn ook vernieuwd. De carburateurs zijn van nieuwe naalden/houders en vlotterpennen voorzien. Om de wegligging te verbeteren werden Koni schokbrekers gemonteerd en andere voorvorkolie. De lagering van de achterbrug werd vervangen door koperen bussen. De achterbrugas werd op-gechroomd voor de juiste passing. De balhoofdpen werd ook op-gechroomd voor een juiste passing op de balhoofdcups. Dit alles zorgde voor een duidelijke verbetering van de wegligging! Het benzineverbruik is verschillend. Bij solo stevig doorrijden was dat gem 1:13. Bij rustig rijden; binnendoor of snelweg 120 km/h, haalde ik makkelijk 1:18. Met racestuur. Dat met het gehele jaar doorrijden de motor uiterlijk minder wordt zal niet onbekend zijn. Medio 1997 werd begonnen met een restauratie om de motor weer ‘toonbaar’ te maken. Nieuw spuitwerk (USA uitvoering), diverse delen verchroomd en/of verzinkt. En ‘t originele stuur gemonteerd! Op zondag 27 juli 2014 was het mooi weer. Reden voor weer een tourtje met dochter Selina achterop. Tijdens dit ritje werd de 114.670 gepasseerd. Dat betekende dat ik met deze driecilinder 100.000 km heb gereden.
Triple kopen?
Er is niet veel meer te koop, in wat voor staat dan ook! De prijzen zijn de laatste jaren behoorlijk gestegen in verband met de ’80-’90 jaren. Positief is wel dat er nu veel wordt gereproduceerd, en makkelijk te scoren is via Ebay.
Een eyecatcher heb je sowieso!



Theo Vennekes

Via een kennis van mij heb ik deze Kawasaki Mach III 500 van 1970 rond 2006 geheel in onderdelen aangeschaft, geheel gedemonteerd, ook het blok lag helemaal uit elkaar. Nadat de opbouw gereed was in 2009 heb ik het treffen bij Nol Bikker bezocht in dat jaar; hij organiseerde toen een treffen met zoveel mogelijk Kawasaki motoren. Dit is mijn eerste Kawa tweetakt, deze fiets geheel gerestaureerd. Minpunten van deze fiets? Onderdelen, soms niet aan te komen! Wat rijeigenschappen betreft absoluut geen comfortabele fiets, trillingen boven 5000 toeren omdat het blok vast aan het frame gemonteerd zit wat bij de latere modellen met rubberblokken is ondervangen. De plussen: geweldige acceleratie!! Boven de 5 á 6000 toeren wil deze zo op z’n achterwiel! Unieke fiets voor die tijd die zich kon meten met racers van toen. Ik rijd er weinig op, alleen toerritten, oldtimertreffens ed. en natuurlijk wanneer het goed weer is!



Klaas van Ommen

Ondertussen met pensioen, maar ook daarvoor heb ik vaak gedacht aan de Kawa H2 uit mijn jeugd. Ik ben van 1955, dus was circa 20 toen de driecilinders op hun top waren. Op de weg en op het circuit, namen als Duhamel die er mee racete etc., het waren spannende machines die tot verbeelding spraken. De H2 was voor mij toen niet te betalen als student maar circa 10 jaar geleden zag ik een machine te koop, ergens in het noorden van het land. De koop was snel gemaakt en ik heb hem sindsdien in bezit. Ik vind de H2 een bijzondere machine, de snelste tweetakt voor op de weg en je ziet ze bijna niet. Ik heb uit mijn kennissen en vriendenkring al vanaf het begin de vraag uitstaan: "Als je hem ooit verkoopt, vraag mij dan eerst", maw er zijn meer echte liefhebbers. De motor die ik gekocht (1975) heb heeft circa 25000 op de teller(?), heeft de bruine kleur, niet echt de mooiste kleur, vind ik zelf. De motor is wel behoorlijk origineel, ik kan zelfs niet zien dat de cilinders er ooit af geweest zijn, de bouten lijken niet aangeroerd. Toen ik hem net had, was het meteen feest: aantrappen en dan het geluid van de drie cilinders, man te gek. Ik trok hem meteen maar open toen ik op de weg stond, en ik schrok me rot! Voorwiel omhoog, ook in de 2 een heel licht gevoel vooraan! Dit leek me niet goed voor mijn aankomend pensioen! Omdat de ketting versleten was heb ik een nieuwe tandwielset en ketting in Duitsland besteld, met groter voortandwiel en kleiner achtertandwiel. Ook heb ik toen het achterspatbord verwijderd, dat was niet mooi meer en in Amerika is hij altijd zonder dat spatbord geleverd. Hij is nu enorm getemd door de andere tandwielset en meer passend bij mijn leeftijd. Ik rij op heel houden, enkele duizenden kilometers per jaar. Het blijft een oude motor dus voorzichtigheid is geboden. De conditie van het blok is middelmatig. Hij ratelt wel wat en de keerring aan de koppelingskant is versleten (waarschijnlijk uitgehard) als ik vol gas geef bij optrekken komt er een mooie rookwolk uit de rechtercilinder namelijk. Ik heb nog niet de moed het blok uit elkaar te halen, enerzijds voor de kosten maar met name omdat het blok er zo origineel er uit ziet. Nog even afwachten dus. Esthetisch is de motor ok, de uitlaten zijn wel iets gehavend maar vind ik wel acceptabel.
Door een vorige eigenaar is ooit een bobine omgewisseld. Ik heb luchtfilters, remleidingen en blokjes en wat andere zaken ook allemaal aangeschaft in  Duitsland, waar behoorlijk wat te koop is. In de loop van vorig jaar is er een scheur in de buddyseat gekomen, uitgehard denk ik, en ook dat heb ik nieuw dek kunnen kopen, maar dat moet er nog op. Verder is er in Amerika een uitgebreid netwerk van enthousiastelingen, zelfs Leno van "The Leno Garage" heeft er eentje. Mijn km-teller deed het op een gegeven moment niet meer en er was een klein nylon tandwieltje versleten. Ik heb dat in Amerika kunnen bestellen bij een man die helemaal gespecialiseerd is in Kawa tellers! Hij maakt ze echt weer als nieuw gecalibeerd en al. De carburateurs zijn er af geweest en in een ultrasoonbad gereinigd omdat er nog wel eens een vlotter wil blijven hangen met benzine lek als gevolg. Ik gebruik de vacuumgestuurde kraan mede daardoor eigenlijk niet, alleen op handbediening, gewoon voor de zekerheid. Verder is het alleen genieten en zoals een Amerikaanse vriend van me zegt: " Nothing smells better than a two-stroke in the morning".



Willem Noorloos

Ik heb van 1978 tot '82 de 750 cc uitvoering van deze driecilinder in bezit gehad, en het is zeker een van mijn meest memorabele motorfietsen gebleken! Een kennis uit Hank (NBr.) met geldgebrek wilde hem verkopen en ik heb achteloos aangeboden dan wel even een proefritje te maken... Ik weet het nu nog - geen helm op, kon wel even, en zat een paar tellen later alleen nog maar aan het stuur vast zonder verder veel contact met de motor... en ik wist het zeker: dit had ik als puber van nog geen 20 jaar precies nodig! Ik heb hem gekocht en als hij het deed, en rechtuit kon, dan was het een fenomenale machine. Het bochtenwerk was vreselijk, het frame zwabberde als een dweil door de bocht. De oplossing was het volkomen te negeren en het ging wonderlijk genoeg nog goed ook. Al na een paar weken (toegegeven, het was tijdens een test om de topsnelheid te bepalen...) ging er een module van de electronische ontsteking stuk. Navraag bij de dealer leerde dat dit om hele grote bedragen ging in die tijd, maar gelukkig had een collega motorrijder de zijne plat gereden en daarvan kon ik de modules overnemen. Voor 900 gulden! in 1979 veel geld. Het liep weer. Op een dag ergens in Rotterdam wil ik eens goed weg van een stoplicht... breekt de ketting. Weer iets geleerd, kennelijk kon de ketting het vermogen van de 750 niet helemaal aan. Inmiddels had ik een briefje gekregen om te verschijnen aan de poort van de Gen. Winkelman kazerne in Nunspeet, om daar voor een karig loontje het land te verdedigen. Geld om met de Kawasaki te rijden werd krap en ik kocht  een Vespa Sprint "125" om op en neer naar de kazerne te rijden. Nu zat ik met bovengemiddeld veel Limburgers in mijn peloton, waaronder een aantal motorrijders die mijn Vespa nogal komisch vonden. De opmerkingen waren zelfs niet leuk meer. Ik opperde wel eens dat ik ook nog wel een Kawa had staan maar dat werd als "grootspraak" afgedaan denk ik.  Tot de dag dat ik daar toevallig met de 750 was... De machine werd uitvoerig bekeken en de heren waren het er over eens dat dit motortje geen 750 was. Het stond ook nergens op geef ik toe en het motorblok was niet imposant naast de andere viertakt Japanners... Het werd een serieuze Dragrace! U kunt wel raden wie als eerste weg was en niemand meer gezien heeft, ha! Dat maakt altijd weer wat goed. Er waren in die tijd maar weinig motoren sneller dan de Kawa 750, dat risico kon je wel nemen. Een half jaar later zag ik opeens een oliedruppel in de buurt van de pomp en nam me voor daar binnenkort eens naar te kijken. Zover is het niet gekomen, bij de eerstvolgende rit liep de middelste cilinder vast.
Die paar druppels olielekkage was waarschijnlijk al de helft van de opbrengst van de pomp.
Toen ook de vorige eigenaar opeens belde, hij had weer geld en wilde de Kawa terug, was ik er ook wel klaar mee en heb hem weer terug verkocht. Ik rijd nog steeds, nu een Matchless G3 (1961) van de KL en een Nato-Guzzi, ook ex-KL, maar de Kawasaki kan ik me nog herinneren als was het gisteren.
PS
Het benzineverbruik bij vol gas was achterlijk groot schiet me nog te binnen, 20 km op een volle tank, Ha!


Warning: mysqli_fetch_array() expects parameter 1 to be mysqli_result, boolean given in /home/motorhmr/domains/motorrijwiel.nu/public_html/dossier.php on line 77



terug